Search
  • Κωνσταντίνα Μαρκόγλου

Επόμενη στάση «Δημοτικό Θέατρο»

Updated: 6 days ago

Άμεση πρόσληψη ικανού αριθμού εργαζομένων προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις νέες απαιτήσεις της επέκτασης δικτύων και πραγματικές αυξήσεις μισθών ήταν τα αιτήματα που ακούστηκαν χθες, 9 Νοεμβρίου, στη γενική 24ωρη απεργία της Γ.Σ.Ε.Ε.


Ήταν αυτά τα αιτήματα παράλογα;

Όχι. Και αυτό είναι κάτι που παρατήρησα καθώς συγκέντρωνα τις φωτογραφίες του άρθρου.

***


Σαν άλλη χρονομηχανή, το σημερινό άρθρο, μας πάει πίσω στο Σάββατο της 5ης Νοεμβρίου όπου ανάμεσα σε μια σειρά ομιλιών σχετικά με τη λογοτεχνία στην 9η τέχνη και την έναρξη της βάρδιάς μου στην δουλειά, μεσολαβούσε ένα κενό -παρά κάτι- 2 ωρών. Έτσι, μετά από πολλά σχόλια φίλων (θετικά κυρίως) σχετικά με τον νέο συρμό "Δημοτικό Θέατρο", τι πιο φυσιολογικό, από το να πάω μια βόλτα στις νέες στάσεις του μετρό.

Παρέα την κάμερα μου λοιπόν, σε λιγότερο από 20 λεπτά ήμουν εκεί. Βγαίνοντας από το βαγόνι, τα πρώτα πράγματα που αντιλήφθηκα ήταν οι μπλε αποχρώσεις και η καθαριότητα στον περιβάλλοντα χώρο. Με αυτή τη θετική πρώτη εντύπωση, ανέβηκα τις κυλιόμενες σκάλες και κατευθύνθηκα προς την έξοδο για να "χτυπήσω" το εισιτήριό μου. Αυτό βέβαια μοιάζει να μην ήταν απαραίτητο, μιας και δεν υπήρχαν οι ειδικές μπάρες έγκρισης, όπου ανοίγουν αυτόματα με την επίδειξη του εισιτηρίου. Ας μην γελιόμαστε, η εισιτηριοδιαφυγή θα κάνει party στους νέους σταθμούς και αυτό είναι κάτι που ήδη έχει αρχίσει να φαίνεται. Άλλωστε αυτό το σχόλιο δεν έχει να κάνει με κάποιο προσωπικό σύμπλεγμα τύπου "εγώ πληρώνω, γιατί αυτός δεν", αλλά με τα αυτονόητα δεδομένα που ισχύουν και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες που έχω επισκεφτεί.

Η αμέσως επόμενη εικόνα που αποτυπώθηκε τόσο στον φωτογραφικό μου φακό, όσο και στο μυαλό μου ήταν η έκθεση και η αισθητική του σταθμού. Ομολογουμένως η επιμέλεια του μοιάζει πολύ μακριά από τον τρόπο έκθεσης που είχαμε συνηθίσει στο παρελθόν και αυτό έχει μόνο θετικό πρόσημο. Ψηφιακά μέσα, κινούμενες εικόνες και λιτές περιγραφές, βοηθούν τον καθένα να κατανοήσει ευκολότερα όλα αυτά που υπό οποιοδήποτε άλλον βαρύ μουσειολογικό σχεδιασμό θα προσπερνούσε. Το χρώμα-πρωταγωνιστής φυσικά δεν είναι άλλο από το μπλε, το οποίο συνδέεται και με τον τίτλο της έκθεσης «Ιστορίες για το αθέατο νερό» και μας παρουσιάζει ένα νοηματοδοτούμενο αφήγημα πριν ακόμα έρθουμε σε επαφή με το περιεχόμενο που η ίδια η μόνιμη έκθεση παρουσιάζει.


*Διεύθυνση - Γενική εποπτεία: Στέλλα Χρυσουλάκη.

*Μουσειολογικός σχεδιασμός - Επιμέλεια: Δώρα Ευαγγέλου.


Η έκθεση αρχίζει και τελειώνει με το εποπτικό υλικό που κατά χώρα αναδεικνύει τη διατηρούμενη δεξαμενή 27, πλησίον της κεντρικής εισόδου του σταθμού, ενώ η υπόλοιπη έκθεση πραγματεύεται το σύστημα διαχείρισης και συλλογής νερού, παράλληλα με την ιστορικοκοινωνική εξέλιξη του Πειραιά από τους κλασικούς χρόνους μέχρι την ύστερη αρχαιότητα, δίπλα σε αντίγραφα αντικείμενα συλλογής και μεταφοράς νερού.


Πριν από την έξοδο «Πλατεία Παύλου Μπακογιάννη» μάλιστα, παρουσιάζεται ένα γυάλινο δάπεδο και άλλα ψηφιακά μέσα που επιτρέπουν την κατανόηση και τη θέα ενός ανδρώνα κλασικής οικίας που αποκαλύφθηκε στη σωστική ανασκαφή κατά την κατασκευή του Φρέατος Δεληγιάννη και το οποίο αποσπάστηκε και συντηρήθηκε για αυτό τον σκοπό. «ουαου», «γ*μάει», «έλα να σε βγάλω μια φωτογραφία», «τι είναι αυτό ρε;» «άξιζε η αναμονή» ήταν κάποια από τα σχόλια που άκουσα όσο είχα σταθεί για να βγάλω τις φωτογραφίες μου. Θέλετε ο ιδιαίτερος και άμεσος τρόπος έκθεσης καθώς περπατάμε ανέμελοι για να κατευθυνθούμε στον προορισμό μας, θέλετε τα ίδια τα αντικείμενα, το σίγουρο είναι πως τα παραπάνω σχόλια παρουσιάζουν την αποδοχή του μέσου επισκέπτη τους.

Η ώρα περνάει και πρέπει να φύγω... Ανεβαίνω τυχαία την πρώτη έξοδο για να δω τη σύνδεση του μετρό με τον δημόσιο χώρο και φτάνω στην Πλατεία Κοραή, όπου ακούω παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο, ενήλικες να μιλούν βιαστικά στο τηλέφωνο και το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά μάλλον πιο πολυσύχναστο από ποτέ. Με το βλέμμα στραμμένο στο θέατρο ξαφνικά το μάτι που πηγαίνει σε ένα τεράστιο "πωλείται" διπλανού κτηρίου και οι πρώτες σκέψεις με βρίσκουν να ελπίζω στη διατήρηση μιας υγιούς αστικής βιωσιμότητας, ελπίζοντας η εν λόγω ανανέωση να παραμείνει ποιοτική και να μην αποτελέσει σίκουελ του Κεραμικού (2007) στις περιοχές Γκάζι-Μεταξουργείο-Βοτανικός (βλ. εξευγενισμός, υπεραξίες κ.α.)

Κατεβαίνω και πάλι να πάρω το μετρό προς Μοναστηράκι και παρατηρώ πως το προσωπικό του ΟΑΣΑ είναι μονάχα ένας άνθρωπος. Αμέσως σκέφτομαι πως ίσως οφείλεται στην ημέρα (Σάββατο), και δίνω την ίδια δικαιολογία για την αναμονή του συρμού μου, οκτώ λεπτά. Σήμερα απλά δικαιολογώ τα αιτήματα της απεργίας και ελπίζω στην αναγνώρισή τους από την πολιτεία.


Γράφω τις τελευταίες λέξεις του άρθρου πίνοντας την τελευταία γουλιά καφέ και ξαναγεμίσω την κούπα μου παρέα με τη συντροφιά των δικών σας απόψεων σχετικά. Πως σας φαίνεται η έκθεση και τι άλλο θα θέλατε να δείτε; Εγώ θα ήθελα να δω μελλοντικά την προσθήκη περιοδικών / pop up εκθέσεων στην κενή γυάλινη αίθουσα του μετρό, σχετικά με την ιστορία του Δημοτικού Θεάτρου και των παραστάσεων που φιλοξενεί! Η αναφερόμενη ιδέα δεν σχετίζεται μονάχα με την ονομασία του μετρό, αλλά και με μια προσπάθεια ιστόρησης της σύγχρονης εποχής με την ευκολότερη -για το σημείο- αφορμή. Θα πρέπει με τον καιρό να αποδειχθεί πως τέτοιες εκθέσεις αποτελούν μέσο ανάδειξης των αρχαιολογικών μαρτυριών που βρέθηκαν κατά τις εργασίες κατασκευής αυτού ή άλλων έργων και όχι μια ακόμα επίκληση στο αρχαίο παρελθόν, το οποίο η Ελλάδα συνεχώς φέρει ως nation brand.



Τερματικός σταθμός. Παρακαλώ αποβιβαστείτε, διότι το blog αναχωρεί για επόμενο άρθρο...


 




* Η αναδημοσίευση φωτογραφιών ή αποσπασμάτων του blog θα πρέπει να τηρεί την προστασία των δικαιωμάτων του δημιουργού βάσει του άρθρου 2 παρ. 1 του Ν. 2121/1993, με σχετική αναφορά ή άδεια. Ευχαριστώ πολύ για τον σεβασμό στην έρευνα και το σύνολο της δουλειάς μου!





53 views0 comments

Recent Posts

See All